आपल्या शहरातील ताज्या बातम्या आणि ई-पेपर मिळवा मोफत

Install App

ADS Free बातम्या वाचण्यासाठी आताच इंस्टॉल करा दिव्य मराठी अ‍ॅप

BLOG: कथा-ए-बनारस, वाचा, जगातल्या सर्वात पुरातन शहर \'बनारस\' भ्रमंतीची गोष्ट

4 वर्षांपूर्वी
  • कॉपी लिंक
आम्ही कुटुंबीय दहाएक वर्षांपूर्वी काही कार्यक्रमासाठी बनारसला गेलो होतो. दोनतीन दिवस होतो. तेवढ्यात भटकंती आणि खरेदी झाली होती. मी दोन साड्या घेतल्या होत्या माझ्यासाठी. माझ्या मैत्रिणींना त्या प्रचंड आवडल्या. त्या म्हणाल्या, आमच्यासाठी का नाही आणल्यास, घेतल्या असत्या की आम्ही. तेव्हा मी हसून विषय सोडून दिला होता. नंतर साधारण वर्षभराने एका भाच्याचं लग्न ठरलं, सून होती बनारसची, त्यामुळे लग्न तिथेच होतं. साड्यांविषयीच्या संभाषणाने डोकं वर काढलं आणि मी लग्नाच्या निमित्ताने, साड्या आणायला बनारसला पोचले. आमचे तिथले नातेवाईक होते त्यांचा जुना साडीवाला होता, वर्षानुवर्षं त्याच्याकडनंच साडी खरेदी करतात ते. राजेंद्र यादव त्याचं नाव. मी एका मामींसोबत राजेंद्रभय्याच्या दुकानावर पोचले. दुकान कसलं, छोटीशी शेड होती. रिकामीच. फक्त बसायला गाद्या होत्या. मी जरा गोंधळलेच. मामींनी सांगितलं, तो होता आडत्या. आम्ही गेल्यावर त्याने विणकरांना बोलावलं आणि त्यांनी त्यांच्या गाठोड्यांतनं एकेक अप्रतिम साड्या बाहेर काढायला सुरुवात केली. प्रत्येक साडी मी विकत घ्यायला तयार होते, इतकी सुंदर होती. हातमागावरच्या साड्या, उत्तम रंगसंगती, नक्षी, पोत, सगळं पाहून मी हरखून गेले. खूप चाळणी लावत लावत पंचवीसेक वेगवेगळ्या प्रकारच्या साड्या मी निवडल्या. त्या साड्यांना पाॅलिश, रोल प्रेस करून दुसऱ्या दिवशी साड्या माझ्या हातात आल्या.

तोपर्यंत साड्या या विषयात मला फारशी गती नव्हती. म्हणजे साडी नेसायला आवडायची. पण साड्यांचे प्रकार, पोत, किंमती यांविषयी माहिती नव्हती. त्यामुळे मी मुंबईत येऊन ठाण्यातल्या काही मोठ्या दुकानांमध्ये जाऊन पाहणी केली, किंमतींचा अंदाज घेतला. आणि पुढच्या वीकेंडला मैत्रिणींना आमंत्रण दिलं साड्या पाहायला यायचं.

माझी निवड चांगली आहे, याचा मला अंदाज होताच. जवळपास सगळ्या साड्या हातोहात उचलल्या गेल्याने तो खरा ठरला. मग वर्षभरात मी बनारसची आणखी एक चक्कर लावली. मला राजेंद्रभय्याला फोनवरनं आॅर्डर देऊन साड्या घ्यायच्या नव्हत्या. त्या मी निवडणं महत्त्वाचं होतं. म्हणून एकटीने बनारसचा २६ ते २७ तासांचा ट्रेनचा प्रवास मी केला, ट्रेनचा प्रवास माझ्या अत्यंत आवडीचा आहे हे माहीतच आहे तुम्हाला. याही साड्या खपल्या. नंतर मात्र मी बनारसला जाऊ शकले नाही.

ही पार्श्वभूमी माहीत असणाऱ्या तिघीचौघी मैत्रिणी अनेक दिवसांपासून मागे लागल्या होत्या, एकदा आम्हाला बनारसला घेऊन चल. त्यांना माझी काहीच गरज नव्हती तिथे जायला, पण त्या म्हणत होत्या खरं. मग जुलैमध्ये प्लॅन ठरला, नोव्हेंबरमध्ये जायचं. आधी तारखा ठरवल्या, त्यात बदल होणार नाही, हे स्पष्ट केलं. आम्ही सात जणींची तिकिटं काढली. आता मुंबईहून थेट बनारसला विमान जातं, त्यामुळे ट्रेनच्या फंदात आम्ही पडलो नाही. अदिती मोघे ही माझी मैत्रीण दोनेक वर्षांपूर्वी बनारसला गेली होती, फॅब्रिक आणायला. तेव्हा ती राजेंद्रभय्याकडे जाऊन आली होतीच. ती राहिली होती ते ग्रॅनीज इन हे हाॅटेल मस्त असल्याचं ती म्हणाल्याचं लक्षात होतं. ते आधी बुक करून ठेवलं. पाच दिवसांत काय काय पाहायचं, कसं भटकायचं ते ठरवलं. काही कारणांनी तिघींचं रद्द झालं आणि आम्ही चौघीच निघालो. वर्षाताई, मेघना, शुभांगी आणि मी. आमच्या या ट्रिपच्या केंद्रस्थानी साड्या असतील असा तुमचा ग्रह होऊ शकतो. तो खरा ठरतो की कसं ते कळेलच.

पुढील स्लाईडवर, नानीच्या घरात ... वाचा, उर्वरीत ब्लॉग..
बातम्या आणखी आहेत...