- Marathi News
- Entertainment
- Bollywood
- Seema Kapoor Shares Memories Of Om Puri And New Film Patang
ओम पुरींचे प्रेमपत्र समजून विचार करत राहिल्या सीमा कपूर:उघडले तर 20 रुपयांची नोट निघाली; म्हणाल्या- पुरीसाहेब खूप काळजी घेणारे होते
- कॉपी लिंक

ओम पुरी यांच्या पहिल्या पत्नी आणि लेखिका-दिग्दर्शिका सीमा कपूर सध्या त्यांच्या कादंबरी आणि ‘पतंग’ या चित्रपटामुळे चर्चेत आहेत. त्यांची ‘साडेपाच पती असलेली शीला मामी’ ही कादंबरी जवळपास पूर्ण झाली आहे. ‘पतंग’ या चित्रपटाला NFDCने सहनिर्मितीसाठी मंजुरी दिली आहे. दैनिक भास्करशी संवाद साधताना त्यांनी नवीन प्रकल्प, ओम पुरी यांच्यासोबतचे ११ वर्षांचे नाते, प्रेमपत्रांशी संबंधित रंजक किस्से आणि बालपणीच्या आठवणी सांगितल्या. त्यांनी भाऊ रणजीत कपूर आणि अन्नू कपूर यांच्यासोबतच्या नात्यांबद्दलचे काही अनोळखी किस्सेही सांगितले.

प्रश्न: ‘यूँ गुज़री है अब तलक’नंतर आता नवीन काय लिहित आहात?
उत्तर: माझी एक कादंबरी जवळजवळ पूर्ण झाली आहे. ही आमच्या नाट्यसंस्थेत काम करणाऱ्या शीला बेलानी यांच्यावर आधारित आहे. १९७० पर्यंत त्यांनी पाच लग्नं केली होती. त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाने मला लहानपणापासूनच आकर्षित केलं. समाज त्यांच्याकडे वेगवेगळ्या दृष्टिकोनातून पाहत असे, पण त्यांनी आयुष्यातील निर्णय मोकळेपणाने घेतले. विषय गंभीर आहे, म्हणून मी त्यांचं व्यक्तिचित्रण थोड्या हलक्याफुलक्या ढंगाने करत आहे. कादंबरीचं नाव ‘साडेपाच पती असलेली शीला मामी’ असं ठेवलं आहे.
प्रश्न: तुमच्या ‘पतंग’ या चित्रपटाला NFDCने मंजुरी दिली आहे. त्याची तयारी कशी सुरू आहे?
उत्तर: होय, NFDC या चित्रपटाच्या सहनिर्मितीत सहभागी झाले आहे. त्याच संदर्भात मी गोव्याला जात आहे. अजून कलाकारांची निवड अंतिम झालेली नाही. कलाकारांच्या करारावर स्वाक्षऱ्या होईपर्यंत त्यांची नावं जाहीर करणार नाही. कलाकार कधी कधी हवेतले बुडबुडे असतात, त्यामुळे आधी सगळं निश्चित होऊ द्यायला हवं.

प्रश्न: ओम पुरींसोबतच्या तुमच्या नात्यातील एक रंजक किस्सा २० रुपयांच्या नोटेशी संबंधित आहे. नेमकं काय घडलं होतं?
उत्तर: त्या वेळी माझे वय १६-१७ वर्षे होते आणि मी अलीगढ विद्यापीठात शिकत होते. मी झालावाडहून दिल्लीला ट्रेनने येत असे. माझे मोठे भाऊ रणजीत कपूर दिल्लीमध्ये राहत होते. एकदा ओम पुरीसाहेबही त्यांच्या घरी आले होते. रणजीत भाऊने त्यांना मला अजमेरी गेट बसस्थानकावर सोडायला सांगितले.
आम्ही बसने पोहोचलो. बसमध्ये बसल्यानंतर ओम पुरी साहेबांनी हस्तांदोलन करण्यासाठी हात पुढे केला. त्या काळात हस्तांदोलन करण्याची प्रथा नव्हती, त्यामुळे मला संकोच वाटला. मीही हात पुढे केला, तेव्हा त्यात काहीतरी कागद असल्याचे जाणवले. बस निघाली आणि संपूर्ण प्रवासभर त्यावर काय लिहिले आहे, याची मला चिंता लागून राहिली. मनात अनेक विचार येत होते. कधी भीती वाटत होती, तर कधी वाटत होते की हे प्रेमपत्र तर नाही ना!
सुमारे तीन तासांनी अलीगडला पोहोचल्यावर मी तो कागद उघडला, तर त्यात २० रुपयांची नोट होती. त्या वेळी २० रुपयेही मोठी रक्कम मानली जात होती. आजच्या मुलांना कदाचित हा किस्सा समजणार नाही, पण त्या काळात एखाद्याचा हात पकडणे हीसुद्धा मोठी गोष्ट मानली जायची.
प्रश्न: मग ओम पुरी यांनी आपल्या प्रेमाची कबुली कधी दिली?
उत्तर: त्यांनी खूप उशिरा आपल्या भावना व्यक्त केल्या होत्या. माझ्या वाढदिवशी ही गोष्ट घडली होती. आमचे नाते जवळपास ११ वर्षे टिकले. या काळात आम्ही दोघेही मोठे झालो, परिपक्व झालो आणि आयुष्यातील जबाबदाऱ्या समजून घेतल्या. कुटुंब, आई-वडील आणि भविष्याबाबत अनेक निर्णय घ्यावे लागले. त्यांच्या आयुष्यात इतर जोडीदारही आले. हे नाते एखाद्या एका घटनेपुरते किंवा निर्णयापुरते मर्यादित नव्हते. ११ वर्षांचा काळ मोठा असतो आणि या काळात अनेक चढ-उतार येतात.
प्रश्न: ओम पुरी यांचा असा कोणता गुण होता, जो तुम्हाला सर्वाधिक आवडत होता?
उत्तर: ते खूप काळजी घेणारे व्यक्ती होते. इतरांची काळजी घेणे हा त्यांचा सर्वात मोठा गुण होता. प्रत्येकाला वाटायचे की ते त्याच्याकडे विशेष लक्ष देत आहेत, पण ते सर्वांशी असेच वागत असत. घरात काम करणारे कर्मचारी, चालक किंवा कुटुंबातील सदस्य—ते प्रत्येकाची अडचण समजून घेत असत. अनेकदा एखाद्याची अडचण समजण्यापूर्वीच ते मदतीसाठी पुढे येत असत.
प्रश्न: रणजीत कपूर आणि अन्नू कपूर यांच्यासोबतच्या बालपणीच्या कोणत्या आठवणी आजही तुमच्या चेहऱ्यावर हसू आणतात?
उत्तर: बालपण खूप सुंदर होते. भावंडांची स्वतःची एक टोळी होती आणि त्यांना मला आपल्यासोबत खेळवायचे नव्हते. एकदा ते खेळण्यांच्या ट्रकमध्ये दोरीने अशी यंत्रणा तयार करत होते, ज्यामुळे ट्रक चालायचा. मी खेळायला विचारले, पण त्यांनी नकार दिला. रागाच्या भरात मी ब्लेडने त्यांची संपूर्ण यंत्रणा कापून टाकली. त्यानंतर धावत जाऊन बाबूजींच्या शेजारी जाऊन झोपले.
नंतर अन्नू भैया जिलेबी खाऊ घालण्याच्या बहाण्याने मला बाहेर घेऊन गेले आणि मित्रांसोबत मिळून मला मारहाण केली. अशा अनेक खोडकर आठवणी आहेत. आम्ही भाऊ-बहीण एकमेकांच्या खूप तक्रारी करायचो आणि भांडायचोही; पण बालपणाचा आनंद काही वेगळाच होता.
प्रश्न: अन्नू कपूर लहानपणी तुमच्या खूप तक्रारीही करायचे?
उत्तर: अगदी. आमच्या घरात काही शब्द बोलण्यास मनाई होती. १९७० मध्ये ‘आन मिलो सजना’ हा चित्रपट प्रदर्शित झाला होता. त्यात ‘यहां वहां सारे जहां में तेरा राज है जवानी’ हे गाणे होते. मी राजेश खन्नाप्रमाणे नाचत-नाचत ते गाणे म्हणत होते. अन्नू भैयांनी आईकडे तक्रार केली की मी ‘जवानी’ असलेले गाणे म्हणत आहे. आईने मला दोन थपडा मारल्या. मी समजावून सांगत राहिले की गाण्यात ‘जवानी’चा अर्थ तरुण वय असा आहे, पण आईने आणखी एक थप्पड मारली.
प्रश्न: ओम पुरी यांना तुम्ही तुमच्या ‘मिस्टर कबाड़ी’ या चित्रपटात दिग्दर्शनही केले होते. सेटवर त्यांचे वर्तन कसे होते?
उत्तर: त्यांची इच्छा होती की मी त्यांना माझ्या कामात सहभागी करून घ्यावे. चित्रपट बनवत असताना त्यांच्यासाठी कोणतीही मोठी भूमिका नव्हती. मला त्यांना छोटी भूमिकाही द्यायची नव्हती. म्हणून त्यांच्यासाठी अत्तर विकणाऱ्या सूत्रधाराची भूमिका तयार केली. सेटवर त्यांनी कधीही आपण मोठे कलाकार आहोत आणि मी नवखी दिग्दर्शिका आहे, असे जाणवू दिले नाही. ते माझे म्हणणे ऐकायचे आणि माझ्या दिग्दर्शनावर विश्वास ठेवायचे. हा त्यांचा मोठेपणा होता.

प्रश्न: आज ओटीटीचे इतके प्लॅटफॉर्म आहेत. तिथेही काही नवीन करण्याची इच्छा आहे का?
उत्तर: सांगायला खूप सारे प्लॅटफॉर्म आहेत, पण तिथे बहुतांश थ्रिलर, मर्डर मिस्ट्री आणि हॉररसारख्या कथा दाखवल्या जातात. आता मला अर्थपूर्ण कथा करण्यामध्ये रस आहे. आयुष्यातला प्रत्येक दिवस मौल्यवान वाटतो. त्यामुळे जे काही करेन, ते मनापासून करेन. झाडाखाली बसून पुस्तक वाचणे आणि चन्नूसोबत (वाचवलेल्या खारीसोबत) खेळणे यामुळेही मला आनंद मिळतो.












